The Quiet

The Quiet

Theatermaker en choreograaf Anthony van Gog werkt op het snijvlak van beweging, licht en geluid. Met zijn werk laat hij het publiek niet alleen kijken, maar vooral ook voelen.

The quiet is een onderdompeling in geluid, licht en lijven. Centraal in de ruimte op een verhoogd platform liggen drie performers. De stilste bewegingen van het lichaam, rillingen van slapeloosheid, opwinding en vermoeidheid ontvouwen zich. Badend in het licht, in elkaar, in het zweet. Voortgedreven door de muziek en de puls van het lichaam. Het publiek is in beweging, loopt rondom het theatrale stilleven. Een uitnodiging aan de kijker om steeds positie te kiezen, ten opzichte van het geluid, de ander en de performers. 

Kom dichterbij of neem even afstand, wat eerst stil lijkt, blijkt vol beweging. Wat herkenbaar is, voelt vreemd. Een harteklop. Onwillekeurige spierspanning, bewuste ontspanning. Een zucht. Een kreun. Een laatste adem?

Met een ingenieuze scenografie van onzichtbare microfoons, filmisch geluidsbeeld en intiem schilderend licht, wordt het onzichtbare voelbaar gemaakt. In een wereld waar lichamen steeds vaker worden gereduceerd tot pixels, data en prestaties, brengt The quiet ons terug naar wat het betekent om lijf te zijn: rauw, kwetsbaar en werkelijk. Een ode aan het lichaam in zijn puurste vorm.

Theaterkrant over crowdkill: “Het is een indringende ervaring die binnenkomt, niet in het minst door het overweldigende, overheersende geluid uit de woofers. Als Evangelos Biskas (performer red.) wentelt en de sound dezelfde associatie oproept, dan smelten bewegingen en de persoonlijke ervaring kort even samen, althans ze raken elkaar.”

Volkskrant, Mina Etemad, over The Quiet: “The Quiet is spektakel op microniveau; een siddering door een vinger zet je al op scherp. Confronterend, zo voelt het ook. De lichamen die schokken, trillen, over het harde oppervlak van het platform schuren. Wij denken vaak dat we belangwekkende wezens zijn, maar meer dan een zak zacht weefsel zijn we niet.“