Draagkracht

Draagkracht

Sommige vrouwen staan niet in de geschiedenisboeken. Ze kregen geen standbeelden, geen eretitels. Ze zorgden, wachtten, hielden vol. En toch is er iets van hen doorgegeven, van generatie op generatie, in de manier waarop je zorgt, verdraagt, verder gaat.

Deze voorstelling gaat over haar. Over de vrouwen uit Indonesië, de Molukken en voormalig Nederlands-Indië die de geschiedenis droegen zonder dat de geschiedenis hen bij naam noemde. Vrouwen van wie de verhalen generaties lang bewust buiten de geschiedschrijving zijn gehouden.

Er was de vrouw die zweeg. Die achterbleef toen de wereld om haar heen verschoof. Die het gezin bij elkaar hield, dag na dag, zonder dat iemand vroeg hoe zwaar het was. Die leerde zwijgen omdat zwijgen soms de enige ruimte was die ze had, en die in die stilte iets bewaarde wat niet verloren mocht gaan. Wat ze droeg was niet altijd benoemd, maar het werkte door. 

Er was de vrouw die vocht. Die organiseerde, eiste, weigerde te verdwijnen. Die wapens droeg, spioneerde, infiltreerde. Die haar leven riskeerde voor een wereld die haar nog niet erkende. Die werd gepakt en zweeg. Ook dan.

Er was de vrouw die streed met haar woorden. Die schreef, onderwees, deuren opende die voor haar gesloten waren. Die het systeem van binnenuit bewerkte, met geduld en overtuiging. Alle drie droegen. Alle drie verdienden meer dan ze kregen.

Draagkracht toont wat woorden niet kunnen zeggen. Het gewicht van alles wat van generatie op generatie is meegegeven, zonder dat er ooit een woord aan werd gewijd.

Het podium waarop deze vrouwen werkelijk centraal staan heeft lang nauwelijks bestaan. Draagkracht vult die plek.

Je hoeft de geschiedenis niet te kennen om het te herkennen.