Muk Klein Oonk is de onze eerste exposant! Vanaf nu laten we in steeds wisselende exposities werk zien van jonge makers, fotografen, kunstenaars. Hieronder een interview met Muk – zij opent op 23 april de eerste expo.
Muk Klein Oonk (1998) is danseres, auteur, fotografe en model. Ze is afgestudeerd aan de dansopleiding van Fontys (uitvoerend dans) en sindsdien werkzaam in het creatieve veld.
Muk is in 2023 begonnen met een fotoproject over mannelijke kwetsbaarheid. Hiervoor schaduwde ze diverse mannen vijf dagen lang voor 24 uur. Het werk is vanaf 23 april te zien in Theater a/d Rijn.
Waardoor werd je tot dit onderwerp aangetrokken?
“Ik wilde graag mannen op een andere manier weergeven. Een kant die mensen zelf niet altijd zien in het alledaagse leven. Juist die kwetsbaarheid en gelaagdheid van een man missen we in de media, terwijl dat bij vrouwen bijvoorbeeld al meer genormaliseerd is.
Thematiek in mijn fotografie is altijd de mens. Er zit altijd leven in de foto’s die ik maak, zelfs wanneer het een stilleven is, dan is het een stilleven waarvan je kunt zien dat het gebruikt is, of dat er in is geleefd. Ik ben als maker geïnteresseerd in de psyche van de mens en een echtheid tussen mensen. Een groot voorbeeld voor mij is Nan Goldin; Zij weet in haar werk haarfijn relaties tussen mensen te belichten en een tijdperk weer te geven; een ongepolijste werkelijkheid wordt zo vastgelegd. Goldin fotografeerde haar vrienden en directe omgeving op een manier dat het alledaagse bijzonder werd.
Zo is het bij mij ook begonnen: toen ik met dit project begon fotografeerde ik eerst mannen in mijn directe kring. Toen is het vanzelf rondgegaan en meldden zich meer mannen die ervoor open stonden dat ik ze volgde met mijn camera’s.”
Hoe heb je het creatieve proces ingericht?
“Ik begon telkens met een interview, om de persoon tegenover me beter te leren kennen en om iemand mee te nemen in het proces. Het was heel intensief, zowel voor mij als fotografe als voor degene wiens leven werd vastgelegd: in de regel volgde ik iemand 24 uur per dag, 5 dagen lang.
Als fotografe beweeg ik mee in het ritme van anderen. Het is een balans tussen niet te veel aanwezig zijn en ook niet te weinig want dat maakt het ook weer absurd. Het is onvermijdelijk om je helemaal onzichtbaar te maken met je camera, dus je bent hoe dan ook tijdelijk een onderdeel van iemands omgeving. Je bent ook niet 24 uur lang aan het fotograferen; we hebben veel gesprekken gehad en gelachen.”
Na afloop van het schaduwen, lieten we het een week rusten. Daarna hadden we een eindgesprek om te reflecteren op het proces en ook om verder te praten over het onderwerp van kwetsbaarheid.
Wat leverden die eindgesprekken op?
“Heel veel! De beelden heb je op dat moment nog niet kunnen zien, want ik fotografeer analoog. Doordat je samen zo intensief tijd hebt doorgebracht, heb je een gezamenlijkheid om over te praten. Een moment om te reflecteren en om feedback op te halen is essentieel voor deze manier van werken. Er is een bepaalde voorzichtigheid bij geboden als je zo intensief in iemands leven op gaat, ook voor diegene die mij toelaat. Daar hebben we het dan ook over.”
Hoe reageerden de mannen hierop die gevolgd werden?
“Veel voelden zich in eerste instantie een beetje vereerd. Ook omdat er opeens zo’n oprechte interesse was. In het begin van het volg proces is het echt wennen. Er komt altijd een moment van gronden; je ziet de houding van de persoon veranderen gedurende de dagen.
En dat was natuurlijk ook de insteek: door het proces zo in te richten hoopte ik dat die sluier van iemand zou vallen, dat de kwetsbaarheid niet meer tegen te houden is. Het kan ook zijn dat dat niet gebeurt, en dat is dan ook juist mooi om vast te leggen.”
Je fotografeert analoog: wat doet dit met het werk?
“Het mooie aan analoog is dat je het resultaat niet direct kunt terugzien. Het proces van een foto maken gaat ook trager; je gaat daardoor anders met momenten om, want je moet je bezighouden met de techniek van de camera. Het is echt een momentopname: je kunt er niet 10 opnieuw maken zoals bij digitale fotografie. Het geeft me ook nog meer waardering voor de tussenmomenten.”
Welke boodschap wil je met deze expositie overbrengen?
Ik heb geprobeerd om een realistisch beeld te schetsen van de gelaagdheid van het mannelijke geslacht. Helaas ligt er nog een stigma op het tonen van je kwetsbaarheid als man zijnde. Ik hoop met dit werk dat stigma te doorbreken en mensen aan te zetten om hier over na te denken.
Muk werkt de komende maanden verder aan haar foto onderzoek. Ook interesse om geschaduwd te worden? Je kunt Muk mailen: mukklo@icloud.com
